یادداشت روز/
چه اسفند خونینی!
1404 گویی نمی‌خواهد به پایان برسد، چه سخت و سنگین و ناباورانه است خبر پرواز یک مجاهد نستوه، رهبر امت اسلام، مردی از تبار اخلاق و علم و فقاهت و نجابت، به راستی چه اسفند خونینی! ماهی که امام را از امت جدا کرد.
مهروان خبر – نصیبه دوستدار: خبر آنقدر تلخ و جانکاه است که باورش سخت است و نوشتنش سخت‌تر، چه اسفند خونینی، چه اتفاق ناباورانه‌ای، خبرِ درگذشتِ یک چهره‌ی برجسته در میان مردمان جهان پیچید؛ خبری که در روایتِ رسانه‌ای، جامه‌ی سوگ بر تن داشت و دل‌ها را بی‌اختیار لرزاند. در دهم اسفند، هنگامی که این خبر گسترده‌تر شد، اندوهِ پنهان بسیاری به حضور آشکار بدل گشت.
مردم بی‌آنکه نیاز به فراخوانی باشد، از سرِ همدلی و احترام، به خیابان‌ها آمدند؛ حضورهایی خودجوش، شبیه موجی که وقتی دریا طوفانی می‌شود، راهش را به سطح آب پیدا می‌کند. در آن لحظه‌ها، شعارها کمتر از اشک‌ها نبودند و سکوت‌ها سنگین‌تر از صدا.
این اتفاق با واکنش‌های امنیتی و نظامی همراه شد؛ و از همین امروز کلمه‌های «دفاع» و «پاسخ» بیشتر از هر چیز بر زبان مردمان ما نشست، در پیِ چنین رویدادهایی، ما باید بیش از هر چیز مراقب یکدیگر باشیم.
صدا و سیما این را هم اعلام کرد که مدرسه ابتدایی شجره طیبه در میناب نیز همزمان مورد هدف حمله قرار گرفته و این حادثه، دلِ جامعه را آشفته‌تر کرده است. خبرِ آسیب دیدن دانش‌آموزان و معلمان- که هر ملتی آن را خط قرمزِ اخلاق می‌داند- خشمِ عمومی را بالا برد و شرمِ جهان را به رخ کشید.
طبیعی است که وقتی کودکان معصوم و بیگناه ما قربانیِ ددمنشی دشمنان آمریکایی و صهیونی شوند، خشم از مرزِ شعار عبور می‌کند و به تنِ آدمی می‌نشیند، بی‌شک سازمان‌های بین‌المللی و جهانی حامی کودک باید پیگیر این خشونت اعمال‌شده و غیرقانونی و بسیار جانکاه باشند و قطعا ملت ایران از مسیرهای قانونی به مطالبه‌ی حقیقت و حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده می‌پردازد.
در این روزهای سنگین، آنچه بیش از همه به آن نیاز داریم، همدلی با خانواده‌های آسیب‌دیده، حمایت از نیروهای مسلح و حفظ آرامش است، مردم ما از همان دقایق اولیه پس از شنیدن خبر شهادت قائد امت اسلامی حضرت امام سید علی خامنه‌ای، فریاد انتقام سر دادند و قطعا نیروهای مسلح و امینان جامعه، انتقام خون رهبر انقلابمان را خواهند گرفت.
انتهای پیام/